Kendime Kulak Verdim

“Ben böyleyim.” “Ben kimseye ihtiyaç duymam.” “Ben biraz kontrolcü biriyim.” “Ben insanları kırmayı sevmem.” “Ben duygularımı çok belli etmem.” “Ben zaten hep güçlüydüm.” Peki… Gerçekten hep böyle miydin? Belki bugün karakterin olarak gördüğün bazı tarafların, bir zamanlar hayatla baş etmek için öğrendiğin yollar. Belki güçlü olmak, kimseye ihtiyaç duymamayı öğrenmekti. Belki kontrol etmek, ne olacağını bilmediğinde hissettiğin güvensizlikle baş etmenin yoluydu. Belki herkesi düşünmek, birinin senden memnun olmamasına katlanmak zor geldiği için başladı. Ve belki bunları o kadar uzun zamandır yapıyorsun ki artık nerede senin başladığını, nerede öğrendiğin yolların devreye girdiğini ayırmak zor. Bu bölümde kendimiz sandığımız bazı taraflarımıza biraz daha yakından bakıyoruz. Onlardan kurtulmak için değil. Bir zamanlar bizi neden koruduklarını ve bugün hâlâ onlara aynı şekilde ihtiyacımız olup olmadığını anlamak için. 🎙️ Yeni bölüm: Ben Hep Böyle Miydim? Çünkü bir şeyi yıllardır yapıyor olman, onu sonsuza kadar…

“Ben olsaydım arardım.” “Ben olsaydım bunu unutmazdım.” “Ben olsaydım o gün onu yalnız bırakmazdım.” “Ben olsaydım söyletmeden düşünürdüm.” Bu cümleleri bazen karşımızdaki insanın yapmadığı bir şey karşısında kuruyoruz. Ve bazen haklıyız. Çünkü “Ben olsaydım…” derken aslında şunu söylüyoruz: “Ben de merak edilmek istiyorum.” “Ben de düşünülmek istiyorum.” “Ben de zorlandığımda yanımda birini istiyorum.” Ama bazen aynı cümlenin altında başka bir ses var: “Ben böyle yapıyorsam sen de yapmalısın.” “Beni seviyorsan böyle davranmalısın.” “Doğrusu bu.” Peki ikisini nasıl ayıracağız? Karşımdaki insandan gerçekten ihtiyacım olan bir şeyi mi istiyorum, yoksa benim gibi olmasını mı bekliyorum? Ve belki daha zor olanı: Bir insanın benden farklı olduğunu kabul etmekle, kendi ihtiyaçlarımdan vazgeçmek arasındaki sınır nerede? 🎙️ Yeni bölüm: Ben Olsaydım… Bu bölümde ilişkilerdeki duygusal ihtiyaçlarımızla, içimizdeki talepkâr ebeveynin “böyle olmalı” diyen beklentilerini birbirinden ayırmaya çalışıyoruz. Çünkü…

Bir süredir burada yoktum. İlk zamanlarda geri dönmek kolaydı. “Haftaya kaydederim.” diyordum. Ama zaman geçtikçe geri dönmek kolaylaşmadı. Aksine, daha da zorlaştı. Çünkü bazen bir şeye ara verdiğimizde yalnızca düzenimizi kaybetmiyoruz. Geçen zamanla birlikte kendimize anlatmaya başladığımız hikâyeler de araya giriyor: “Artık çok geç.” “Çok geride kaldım.” “Eskisi gibi yapamam.” “Döneceksem bu sefer kusursuz olmalı.” Peki gerçekten geç mi kaldık? Yoksa geç kaldığımızı düşündüğümüz için mi hâlâ başlamıyoruz? 🎙️ Uzun bir aradan sonra yeni bölüm: Geri Dönmek İçin Geç mi Kaldım? Bu kez kaldığım yerden değil, bugün olduğum yerden devam ediyorum. Buradayım. 🤍

Çocukken kimse sana "fazlasın" dememiş olabilir. Ama yine de daha az yer kaplamayı öğrenmiş olabilirsin. Belki üzüldüğünde "abartıyorsun" dendi. Belki ihtiyaçlarını dile getirmek yerine içine attın. Belki kimse seni susturmadı ama duygularına da yeterince yer açılmadı. Bu bölümde, çocukken duygularımızın ne kadar görüldüğünün yetişkinlikte kurduğumuz ilişkileri nasıl etkileyebileceğini konuşuyoruz. Neden yardım istemekte zorlanıyoruz? Neden hep idare eden taraf oluyoruz? Neden ihtiyaçlarımızı dile getirirken suçluluk hissediyoruz? Belki de sorun fazla yer kaplaman değildi. Belki sadece çocukken, daha az yer kaplamanın daha güvenli olduğuna inandın.

Bazen insanın en çok ihtiyacı olan şey, birine gerçekten ne hissettiğini anlatabilmek oluyor. Kırıldığını, yorulduğunu, etkilendiğini söyleyebilmek… Ve bunu yaparken fazla bulunmayacağını hissetmek. Bu bölümde, birilerine ihtiyaç duymanın neden çok temel bir şey olduğunu, duyguları paylaşmanın neden zayıflık olmadığını ve kendi içimizde kurduğumuz daha güvenli yerin ilişkileri nasıl daha mümkün hale getirebildiğini konuşuyorum.

Bazen her şey biraz daha iyiye gidiyor gibi gelir. Daha az düşünür, daha az zorlanır, artık geçti sanırız. Sonra beklenmedik bir anda eski bir duygu yeniden gelir ve çoğumuz başa döndüğümüzü düşünür ve hayal kırıklığı hissederiz. Bu bölümde, toparlanmanın neden her zaman düz bir çizgide ilerlemediğini, yeniden zorlanmanın neden her şeyi silmediğini ve bazen en çok da “ben bunu geçmiştim sanıyordum” düşüncesinin can yaktığını konuşuyorum.

Bazen bir insanı değil, onunla kurduğumuz ihtimali bırakmak daha zor gelir. Bu bölümde, uzun vadesini göremediğimiz romantik ilişkileri, eskisi gibi iyi gelmeyen arkadaşlıkları ve bazen geride bıraktığımız şeyin bir kişi değil, onunla ilgili umudumuz olduğunu konuşuyorum. Çünkü bazı bağlar büyük bir kopuşla değil, yavaş yavaş içimizde yer değiştirerek bitiyor. Ve bazen büyümek, tam da artık bize iyi gelmeyen ilişkilere dürüstçe bakabildiğimiz yerde başlıyor.

Hiç kendini defalarca anlatıp yine de duyulmamış hissettin mi? Bu bölümde, anlaşılmama yarasını, çocuklukta duyulmayan taraflarımızı ve ilişkilerde tekrar eden “söyledim ama duyulmadı” deneyimini ele alıyorum. Ama sadece kırgınlıktan değil, umuttan da konuşuyoruz: Çünkü bazen duygusal derinlikleri farklı iki insan, birbirini anlamaya gerçekten emek verdiğinde ilişki onarıcı bir yere dönüşebiliyor. Ve eğer sen de kendini anlamaya istekliysen, en önemli değişim burada başlıyor.

Bazen insan hiçbir şey yapmak istemez. Eskiden keyif aldığı şeyler bile ağır gelmeye başlar. Ve çoğu zaman kendimize şu soruyu sorarız: “Motivasyonumu mu kaybettim, yoksa başka bir şey mi oluyor?” Bu bölümde motivasyonun gerçekten kaybolup kaybolmadığını, içimizdeki eleştirel sesi, yorgunluğu ve bazen durmanın neden gerekli olabileceğini konuşuyoruz. Belki motivasyon dediğimiz şey tamamen kaybolmaz… sadece başka duyguların altında kalır.

Hayatımızdaki bazı ilişkileri seçmeyiz. Aynı aileye doğarız, aynı ortamda çalışırız, aynı insanlarla karşılaşmaya devam ederiz. Peki uzaklaşamadığımız bir ilişkide kendimizi nasıl koruruz? Her eleştiriyi, her sert cümleyi, her küçümsemeyi neden bu kadar kişisel algılarız? Bu bölümde zor insanları değiştirmeyi değil, zor ilişkilerin içinde kendimizi kaybetmeden kalmanın mümkün olup olmadığını konuşuyoruz. Çünkü her davranış bizimle ilgili değildir. Ve bazen kendini korumak, karşı tarafı değiştirmekten değil, içindeki sesi dönüştürmekten geçer.

Bazen sorun yaşadıklarımız değil, hissettiklerimiz olur. Çok etkilenmek, çok düşünmek, çabuk kırılmak… Ve bir noktadan sonra şu soru gelir: “Ben neden böyleyim?” Bu bölümde duyguların neden bazen bu kadar yorucu olabildiğini, çok hissetmenin gerçekten bir sorun olup olmadığını ve duygularımızla savaşmadan onlarla kalmanın mümkün olup olmadığını konuşuyoruz. Belki de mesele daha az hissetmek değildir. Belki mesele, hissettiklerimizi anlamayı öğrenmektir. 🌿

Bazı insanlar duygularını ve ihtiyaçlarını kimseye anlatmaz. Yük olmamak için susarlar. İhtiyaçlarını küçültürler. Çok erken zamanlarda “Ben hallederim” demeyi öğrenirler. Bu bölümde, istemekten vazgeçmeyi öğrenmiş bir tarafı, duygusal olarak yalnız kalmış bir çocuğun yetişkinliğe taşıdığı yükleri ve istemekle aşırı talep arasındaki ince çizgiyi konuşuyoruz. Az istemek de, çok ister gibi hissetmek de bazen aynı yoksunluktan beslenebilir. Bu bölüm bir reçete sunmuyor. Ama içinden geçen o soruya eşlik ediyor: “Bunu istemeye hakkım var mı?” 🌿

Gün içinde durmadan bir şeyler yapıyoruz. Ama akşam durduğumuzda… bedenimiz yorgun, zihnimiz hâlâ tetikte. Dinlenmek istiyoruz ama içimiz rahat etmiyor. Boş kaldığımızda huzursuz oluyoruz. Sanki durmak yasakmış gibi. Bu bölümde, dinlenememenin çoğu zaman öğrenilmiş bir hâl olduğunu konuşuyoruz. Boşlukla, suçlulukla, “bir şey yapmalıyım” sesiyle nasıl baş etmeye çalıştığımızı; neden durmanın bazılarımız için zor olduğunu birlikte anlamaya çalışıyoruz. Bu bir reçete bölümü değil. Bu bölüm, durup kendine şunu sormak için: Ben neden dinlenirken bile yoruluyorum? 🌿

Kontrol etme arzusu insanı kötü yapmaz. Çoğu zaman sadece emin olmak isteriz. Bazen de zor bir duyguyla yalnız kalmamak. Ama kontrol arttıkça rahatlamıyorsak, belki de mesele kontrol değil… içimizde yükselen o duygudur. Bugün bu bölümden tek bir şey kalsın istiyorum: Kontrol ihtiyacını fark ettiğinde kendine kızmak değil. Bir an durup şunu diyebilmek: “Şu an zor bir duygu var. Ve ben onu kontrol ederek yönetmeye çalışıyorum.” Bu farkındalık, bazen ilk gerçek rahatlama olabilir. Dinlediğin için teşekkür ederim. 🌿

Bir gün durup düşünüyorsun: Eskisi gibi heyecanlanmıyorum… peki bu ne demek? Bu bölümde “heyecan bitti” hissinin her zaman sevginin bittiği anlamına gelmediğini konuşuyoruz. Bazen mesele heyecan değil; görülmek, duyulmak, temas edebilmek. Bazen de tam tersi: ilişki sakinleşmiştir ama bedenimiz huzura alışık değildir. İki hikâye üzerinden; heyecanın azalmasının normal bir geçiş mi, yoksa ilişkide teması kaybettiğimiz bir yer mi olduğunu ayırt etmeye çalışıyoruz. Suçlamadan, etiketlemeden, kendimize daha dürüst ama daha şefkatli bir yerden. Hazırsan başlayalım. 🌿

Bazen aynı cümle iki kişide iki ayrı alarma basıyor. Sen “konuşalım” diyorsun, o “baskı” hissediyor. O susuyor, sen “terk edildim” gibi oluyorsun. Bu bölümde, farklı tepkilerle aynı ilişkide kalmaya çalışan iki insanı konuşacağız. İki hikâye var; iki tarafın da iç dünyası var. Ve kimseyi suçlamadan şunu soracağız: Bu ilişkiyi yoran şey zıtlık mı, yoksa birbirimizi yanlış okumak mı? Tek bir reçete yok. Ama kendini ve ilişkiyi daha net görebileceğin sorular, cümleler ve küçük pratikler var. Hazırsan başlayalım. 🌿

Tam güzel gidiyor derken bir anda geri mi çekiliyorsun? Mesajlara dönmek zor geliyor, planlar yaklaşınca içini bir huzursuzluk mu kaplıyor? Bu bölümde “soğudum” sandığımız hâlin bazen sevmemek değil, kendini korumak olabileceğini konuşuyoruz. İki hikâye eşliğinde; yakınlık arttığında neden kusur aradığımızı, neden bir anda uzaklaşmak istediğimizi ve bu örüntünün nereden beslenebileceğini yumuşak bir yerden ele alıyoruz. Belki mesele yanlış kişi değil… Belki içindeki bir parça, yakınlığı hâlâ risk gibi algılıyordur. Hazırsan başlayalım. 🌿

Yan yanayız… Sevgi var gibi. Ama içim rahat değil. Bu bölümde, ilişkideyken neden huzursuz hissedebildiğimizi konuşuyoruz. Bazen bedenin geçmişten kalan alarmı, bazen ilişkide öğrendiğimiz tepkiler, bazen de içimizde hâlâ tedirgin olan o küçük yan… Huzursuzluk her zaman bir sorun değildir. Bazen bedenin ve duyguların bize bir şey anlatma şeklidir. Bu bölüm, doğru–yanlış ilişki ayrımı yapmadan; etiketlemeden, suçlamadan ilişkide güven, beden ve içsel huzur üzerine duruyor. Belki mesele “yanlış bir ilişkide olmak” değil… Belki mesele, yanındayken rahatlayabilip rahatlayamadığımızdır. Hazırsan başlayalım. 🌿

Modern ilişkilerde hepimizin aklından geçen o soru: “Beni gerçekten seviyor mu?” Bazen karşımızdakinin davranışını okumakta zorlanıyoruz… Bazen de gördüğümüz şey davranış değil, geçmişten kalan bir duygunun yankısı oluyor: Yeterince değer görmediğimiz dönemler, kendimizi eksik hissettiren deneyimler, ya da birine güvenmenin uzun süre riskli geldiği o eski alışkanlıklar… Bu bölümde hem modern ilişkilerin belirsizliğini hem de sevildiğimize inanmayı zorlaştıran eski duygusal izleri konuşuyoruz. İki hikâye eşliğinde, “Acaba beni sevmiyor mu?” sorusunun arkasındaki gerçekleri yumuşak ve anlaşılır bir yerden ele alıyoruz. Belki sevgi eksilmedi… belki sadece kalbimiz, geçmişin sesinden bugünü duyamıyor. Hazırsan başlayalım. 💛

Kendimizi duymak bazen en zor şeydir. Herkesi düşünmekten, herkese yetişmekten, herkesin duygusuna alan açmaktan kendi sesimizi duyamaz hale geliriz. Bu bölümde uzun süredir kenara koyduğumuz o iç sese dönüyoruz. Başkalarının istekleri, beklentileri ve gürültüleri arasında unuttuğumuz “ben ne hissediyorum?” sorusunu yeniden hatırlıyoruz. Anlatım ve mektup parçalarının iç içe geçtiği bu bölüm; kendine yaklaşmak, kendini duymak, kendi ihtiyaçlarını fark etmek isteyen herkes için sakin bir yolculuk. Belki bu kez, yıllardır susturduğun o ses sana ilk cümlesini fısıldar. Hazırsan, kendinden kendine bir adım atıyoruz. 💛

Hayat bazen en çok güvendiğimiz yerlerden incitir. Beklediğimiz olmaz, umduğumuz gerçekleşmez, tutunduğumuz kopar. Ve hayal kırıklığı dediğimiz o duygu… tam kalbimizin ortasına oturur. Bu bölümde hayal kırıklığını küçümseyen, hızla geçiştiren bir yerden değil; hepimizin içinden geçen, çok insani bir yerden konuşuyoruz. Neden bu kadar acıttığını, neyi kaybettiğimizi, neden bazı şeyleri kabullenemediğimizi… ve bu duygunun içinden nasıl geçebileceğimizi anlatıyorum. İki derin hikâye eşliğinde, gerçekler ve hayaller arasındaki o ince çizgiyi keşfediyor, hayal kırıklığına eşlik eden sessiz yaslara dokunuyoruz. Bu bölüm bir “unut gitsin” tavsiyesi değil. Bu bölüm, yaşadığın hayal kırıklığını anlamana, düzenlemene ve içinden geçmene yardımcı olacak bir rehber. Bazen bazı ihtimaller gerçekleşmez… ama bu senin ihtimallerinin bittiği anlamına gelmez.

Bazen biri bir şey yapmaz… Ve biz anlam veremediğimiz bir kırgınlık yaşarız. Tam o anda içimizde küçük bir soru belirir: “Ben burada neyi bekledim?” Bu bölümde tam da bu sorunun izini sürüyoruz. Çünkü her beklenti bugüne ait değildir. Bazıları çocukken duyulmayan bir sesin, karşılanmayan bir ihtiyacın, yarım kalmış bir temasın yankısıdır. Partnerimizden, arkadaşımızdan, sevdiklerimizden beklediğimiz şeyler çoğu zaman o küçük halimizin hâlâ görmek istediği özenin yetişkin versiyonudur. Bu bölümde, hangi beklentilerin bugünkü benliğimize ait olduğunu, hangilerinin geçmişimizin yansıması olduğunu, nerede yorulduğumuzu, nerede haksızlık ettiğimizi ve nerede kendi iç sesimizi yanlış okuduğumuzu konuşacağız. Üç gerçek hayat hikâyesiyle: • Duygusal olarak ihmal edilen bir çocuğun yetişkinlikteki beklentileri • “Seven insan böyle davranır” diye düşünen kadının iç monoloğu • Partnerinden annesinin sevgisini beklediğini fark eden erkeğin öyküsü Ve bölümün sonunda şunu ayırt etmeyi öğreneceğiz: Bu benim yetişkin…

“Onları seviyorum… ama yanlarında kendim olamıyorum.” “Birlikteyken içim daralıyor, uzaklaştığımda da suçluluk hissediyorum.” Aileyle aramıza mesafe koymak bazen ihanete benzer. Ama belki de bazen, kendini kaybetmeden sevebilmenin tek yoludur bu. Bu bölümde, aileye duyulan sevgiyle bireysel özgürlük arasındaki o ince çizgiyi konuşuyoruz. Neden mesafe koymak suçluluk yaratır? Neden bazı yetişkinler hâlâ “iyi çocuk” rolünden çıkmakta zorlanır? Ve özellikle hâlâ ailesiyle yaşayan, maddi ya da duygusal olarak onlara bağlı olan yetişkinler için “sağlıklı mesafe” gerçekten nasıl mümkün olur? Şema terapinin bakış açısından; onay arayıcılık, kendini feda, bağımlılık ve boyun eğicilik şemalarının aile ilişkilerini nasıl şekillendirdiğini ele alıyoruz. Ama bu kez suçlamadan, savunmadan, sadece anlayarak... Çünkü bazen özgürleşmek, uzaklaşmak değil — aynı evde kalarak kendi iç sesini duymayı öğrenmektir. 🎧 Kendime Kulak Verdim – Bölüm 26: Aileden Uzaklaşmak: Suçluluk mu, Özgürlük mü? 🌿 “Sevgi bazen mesafe koymayı da…

Bazen herkesin hayatı ilerliyor gibi hissedersin. Kimisi evlenir, kimisi taşınır, kimisi bambaşka bir şehirde yeni bir başlangıç yapar. Ve sen… sanki yerinde kalmışsındır. Sanki gerisinde kaldığın hayatlar vardır. Ama belki de mesele, kimsenin önünde ya da arkasında olmamakta — sadece kendi hızını bulamamakta. Bu bölümde, “herkes bir şeyler yaparken” neden kendimizi geride hissederiz, çocuklukta bize öğretilen o “yetişme” telaşının kökenlerine bakıyoruz. Belki de hiçbir şeyi kaçırmıyoruzdur. Belki de tam zamanında, sadece biraz nefes alıyoruzdur. 🌿

Birini kırmamak için kendini kırdığın oldu mu hiç? Bazen sevgiyi korumaya çalışırken, aslında kendimizden uzaklaşırız. “Ayıp olur” diye sustuğumuz, “üzülmesinler” diye kendi içimizi bastırdığımız anlarda yavaş yavaş sınırlarımız silinir. Bu bölümde, sınır koymanın neden bu kadar zor olduğunu, “hayır” derken neden suçluluk hissettiğimizi ve sınırın aslında uzaklaşmak değil, kendinde kalabilmek olduğunu konuşacağız. 🌿 Kendime Kulak Verdim – Benim de Bir Sınırım Var

Bazı günler güçlü olmak istemezsin. Bir şeyleri halletmek, toparlamak, gülümsemek gelmez içinden. Sadece dağılmak, biraz sessiz kalmak, içinden geçenleri olduğu gibi bırakmak istersin. Ama o anda bile içinden bir ses yükselir: “Dayan. Sen güçlüsün.” Bu bölüm, o sesin altında kalmış, yorulmuş tarafımıza dair. Hep güçlü durmaya çalışan, ama içten içe “artık istemiyorum” diyen yanımıza. Şema terapide biz buna “aşırı telafi eden taraf” deriz; aslında çok erken yaşta yük almış, güçlü görünmek zorunda kalmış bir çocuk vardır orada. Ama artık o çocuk yalnız değil. Artık dağılmak da mümkün, toparlanmak da. Bazen en büyük güç, biraz dağılmaya izin vermektir.

DİKKAT FAZLACA FARKINDALIK İÇERİR !!! Hiç durmak istemediğin oldu mu? Sadece düşünmemek için telefona sarıldığın, işe gömüldüğün, temizlik yaptığın, bir şeyler izlediğin anlar… Aslında tüm bunlar bazen sadece bir şey hissetmemek içindir. Bu bölümde, duygularla başa çıkmak yerine onlardan kaçtığımız o anları konuşuyoruz. Kimi zaman hissizleşiyoruz, kimi zaman susuyoruz, kimi zaman da güçlü görünmeye çalışıyoruz. Ama her birinin altında aynı çocuk var: korkmuş, kırılmış, yalnız kalmak istemeyen o küçük çocuk. Terapide bu kaçışların izini sürüyoruz; hangi duygudan, hangi anda uzaklaştığımızı buluyoruz. Çünkü kendimizden kaçmayı bıraktığımızda, içimizdeki çocuğun sesini nihayet duyabiliyoruz. Belki senin için de bugün, o sesi duymanın zamanı gelmiştir…

Bazen affetmek kolay değildir. İçinde yıllar öncesinden kalan bir öfke, bir kırgınlık, bir “neden böyle oldu” sorusu vardır. Ve zaman geçtikçe affetmek değil, bu yükü taşımak yorucu hale gelir. Bu bölümde, affedemediğimiz insanlara karşı içimizde biriken o duygulara yakından bakıyoruz. Bazen affetmek istemeyiz çünkü hâlâ anlaşılmadığımızı hissederiz. Bazen sadece bir “özür” duymak isteriz, ama o kelime hiç gelmez. Ve sonunda kendimizi, sürekli anlatmaya, kanıtlamaya çalışırken buluruz. Oysa iyileşme, bazen karşımızdakinden değil, kendimizden gelir. Kendine dönüp şunu diyebildiğinde: “Evet, beni anlamadılar. Ama ben artık kendimi anlıyorum.” Affetmek bir zorunluluk değil. Bazen sadece yükü yere bırakmak, kalbini dinlendirmek yeterlidir. 🎙 Kendime Kulak Verdim’in bu bölümünde, affetmeden de hafifleyebilmenin yollarını konuşuyoruz. Spotify, Apple Podcasts ve YouTube’da yayında. 🌿

Her şey yolunda giderken bile için tam olarak rahat etmiyor mu? Mutlu anların bile gölgesinde bir kaygı mı dolaşıyor…Sanki her an kötü bir şey olacakmış gibi? Bu bölümde, içinizdeki kaygılı çocukla tanışıyoruz. Dünyayı tehlikeli ve öngörülemez gibi gören bu çocuk yanın sesine kulak veriyoruz.Kaygının kökenlerine —kaygılı ebeveynlere, tutarsız ortamlara, çocuklukta yaşanan ani sarsıntılara— şefkatle bakıyoruz. Ve sonra o çocuğun elini tutup şunu söylüyoruz:“Artık yalnız değilsin. Ben buradayım.” Kaygıyı yok etmeye değil, onunla birlikte yaşamayı öğrenmeye niyet ettiğimiz bu bölümde, sağlıklı yetişkin yanımızı güçlendirecek yolları keşfediyoruz.

Modern ilişkiler karmaşıklaştıkça, duygularımız da onlarla birlikte savruluyor… Ghosting, love bombing, breadcrumbing — son yıllarda sık sık karşımıza çıkan bu terimler, aslında sadece ilişkilerin yüzeyinde kalan davranış biçimleri değil. Onlar, hem karşımızdakinin hem de bizim iç dünyamızdaki yaralı taraflara dokunan, görünmez duygusal döngüler. Bu bölümde, modern ilişkilerin popüler terimlerine kulak veriyor; tetikledikleri çocuk taraflarımızı birlikte keşfediyoruz. Eğer kendini bir anda yok sayılmış, duygusal olarak savrulmuş ya da hep umutla beklerken bulduysan… bu bölüm sana iyi gelecek 💛

“Başlayacağım ama… yarın.” Bu cümleyi kendine defalarca söyledin mi? Sorumlulukları ertelemek, harekete geçmekte zorlanmak, mükemmeliyet baskısıyla adım atamamak… Bu bölümde erteleme döngüsüne kulak veriyoruz. İçimizdeki zor gelenden kaçan yanımızı, eleştirel sesi ve bu döngüyü nasıl kırabileceğimizi konuşuyoruz. ✨ Küçük adımlarla başlamak mümkün. 📍 Kendime Kulak Verdim – Spotify, YouTube ve Apple Podcast’te yayında!

Yalnızlık sadece tek başına kalmak değildir. Bazen kalabalıkların ortasında, sevdiğimiz insanların yanında bile içimizde yankılanır. Kaçmaya çalıştıkça büyüyen bu duygu, aslında bize kendimizi duyma fırsatı da sunar. Yeni bölümümde Yalnızlığımla Barışmak üzerine konuşuyorum. Masalsı bir girişle ‘Yalnız Ağacın Hikayesi’ni dinleyecek, sonra yalnızlığın acıtan ve dönüştüren yüzünü birlikte keşfedeceğiz. Şemalar, içsel sesler ve sağlıklı yetişkinin desteği eşliğinde yalnızlığın yanına oturmayı deneyeceğiz. Ayrıca yalnızlığı hafifletecek pratik yolları, içsel şefkat ritüellerini ve sosyal becerilerimizi geliştirmek için küçük ama güçlü alıştırmaları paylaşıyorum. Eğer sen de zaman zaman yalnızlığın ağırlığını hissediyorsan, bu bölüm tam sana göre. Unutma: Yalnız değilsin.

Farklı ilişkiler zamanla aynı hisleri hissetmene benzer deneyimler yaşamana sebep oldu mu? İlk başta bambaşka gibi görünen ilişkiler, sonunda hep aynı hayal kırıklığına mı dönüşüyor? İlgisiz, eleştiren ya da ulaşılamaz kişiler… Peki kalbimiz neden hep tanıdık olanı seçiyor? Bu bölümde “benzer kişilere çekilme” döngüsünü, günlük hayattan örneklerle konuşuyoruz. Tanıdık gelen ile sağlıklı olan arasındaki farkı birlikte keşfediyoruz. 📍 Kendime Kulak Verdim – Spotify, YouTube ve Apple Podcast’te yayında!

Hiç kendini şöyle derken buldun mu: “Şimdi istiyorum, hemen istiyorum!” “Bekleyemem, dayanamam!” Bu bölümde içimizdeki dürtüsel çocuğa kulak veriyoruz. Sonuçlarını düşünmeden harekete geçen, sabırsız, “hemen şimdi” diyen yanımızı… Alışverişte, ilişkilerde, öfke anlarında nasıl ortaya çıktığını konuşuyoruz. Ve bu tarafımızı nasıl fark edebileceğimizi, onun enerjisini nasıl daha sağlıklı yönlendirebileceğimizi birlikte keşfedeceğiz. 📍 Kendime Kulak Verdim – Spotify, YouTube ve Apple Podcast’te yayında!

Hepimizin ailesiyle ilgili farklı hikâyeleri var. Kimi zaman güzel anılar, kimi zaman da içimizde biriken kırgınlıklar… Çocukken eksik kalan şeyleri fark ettiğimizde, o boşluk bazen öfke olarak karşımıza çıkıyor. Bu bölümde, ailemize duyduğumuz öfkenin ve kırgınlığın kökenlerine kulak veriyoruz. Bu duygularla ne yapabileceğimizi, onları nasıl anlayabileceğimizi ve sağlıklı yollarla nasıl taşıyabileceğimizi konuşuyoruz. 📍 Kendime Kulak Verdim – Spotify, YouTube ve Apple Podcast’te yayında.

Bazen sinirin kontrol edilemez gibi mi geliyor? Ya da hep güçlü görünmek zorundaymışsın gibi, içinde birikenleri patlayarak mı dışa vuruyorsun? Bu bölümde, içimizdeki öfkeli çocuğun sesine kulak veriyoruz. Çünkü her öfkenin ardında görülmeyen bir kırgınlık, duyulmayan bir ihtiyaç olabilir. Belki de seni anlamadan susturanlara, yok sayanlara bir cevaptır o öfke. Gel birlikte bu öfkenin kökenine inelim, ve içimizdeki çocuğu yalnız bırakmadan, anlamaya çalışalım.

Bu bölüm, “Kendime Kulak Verdim” serisinin en özel duraklarından biri… Hepimizin içinde, zaman zaman ürken, kırılan, yalnız kalan bir yan var. Bu bölüm, işte o tarafımıza şefkatle yaklaşmak ve onunla yeniden tanışmak için hazırlandı. Bölümün yarısından itibaren sana rehberlik eden bir egzersizle, içindeki kırılgan çocukla karşılaşacak, ona kulak verecek ve belki de uzun zamandır söyleyemediklerinizi paylaşacaksınız. Bölümün sonunda ise, yeniden bugüne dönmen için sakinleştirici bir topraklama egzersizi seni bekliyor. Bu sadece bir farkındalık değil… Kendinle bağ kurma, kabullenme ve iyileşme yolculuğu. 💛

Bu bölümde, içimizdeki küçük halimizin bilmesi gereken, hayat boyu bize eşlik edecek gerçeklerden bahsediyorum. Ebeveynlerimizin duygularının sorumluluğunu almamız gerekmediğini… Sevilmenin “hak edilmesi” gereken bir şey olmadığını… Ve bazı yüklerin bize ait olmadığını. Bunları fark ettiğinde, kendi hikâyenin içinde daha hafif, daha özgür hissedebilirsin. Çünkü senin değerini belirleyen, çocukken yaşadıkların değil; kendine nasıl davrandığındır. 📍 Kendime Kulak Verdim — Spotify, YouTube ve Apple Podcast’te yayında.

Bazı insanlar vardır, hep biraz dışarıdadır. Bir ortama girer ama içinde bir ses “Sen buraya ait değilsin” der. Sanki hep bir yabancı, hep bir misafir gibi hisseder. Kendini farklı, eksik ya da görünmez gibi… Bu bölümde, ait hissedemeyen çocuğun hikayesini dinleyeceksin. Yalnızlık, farklılık, kopukluk… Tüm bu hislerin kökenine birlikte bakacağız. Spotify, YouTube ve Apple Podcast’te yayında. 🎧 Dinlemeye hazır mısın?

Bazen insanlar yanındadır ama sen hâlâ yalnız hissedersin. Duygularını anlatmak zor gelir, çünkü kimse tam olarak anlayamayacak gibidir. Ve o derin eksiklik hissi… Geçmişten gelen bir yankı olabilir mi? Bu bölümde, duygusal ihtiyaçları görülmemiş çocuk yanımızı konuşuyoruz. İlişkilerde neden hep eksik bir şeyler varmış gibi hissettiğimizi, bu eksikliğin hangi çocukluk deneyimlerinden beslendiğini ve nasıl dönüştürülebileceğini ele alıyoruz. 🎙️ “Sanki Hep Bir Şey Eksik – Duygusal Yoksunluk Yaşayan Çocuğun Hikayesi” şimdi yayında.

Hiç “Gerçek beni görseler… belki de sevmezler” diye düşündüğün oldu mu? Bu bölümde, içimizdeki o kırılgan ama derinlerde saklı kalan bir parçayla tanışıyoruz: Kendini eksik, kusurlu ve sevilmeye layık görmeyen çocukla. Utancın gölgesinde büyüyen bu sesin nasıl oluştuğunu, günlük hayatta nasıl konuştuğunu ve ona nasıl kulak verebileceğimizi keşfetmek için seni de bekliyorum. 🎙️ “Kendime Kulak Verdim”in 6. bölümü yayında!

Bazen her şey yolunda gider… ama sen yine de içten içe terk edilmekten korkarsın.Bir mesaj geç gelince, bir bakış değişince, bir an sessizlik olunca…Sanki o tanıdık acı yeniden kapıyı çalar. Bu bölümde, içimizde “yalnız kalmaktan” korkan o küçük çocuğun sesine kulak veriyoruz.Bu korkunun nereden geldiğini, hayatımızı nasıl etkilediğini ve neler mümkün olabileceğini konuşuyoruz. 🎙️ “Kendime Kulak Verdim”in beşinci bölümünde, içsel dünyamızın en derin korkularından birine dokunuyoruz.

🔍 İçinde hep bir “acaba” sesi var mı? Bu bölümde, güven duygusu sarsılmış içsel çocuğa kulak veriyoruz. Nereden geliyor, nasıl etkiliyor, nasıl iyileşir? 🎧 Kendine kulak ver… belki de artık güvenmenin zamanı gelmiştir.

Bazen hiç beklemediğin bir anda kırılıyorsun. Bazen bir söz, küçücük bir bakış gününü alt üst ediyor. Belki de o anda incinen, bugünkü sen değil… İçindeki küçük biri. Bu bölümde içsel çocuğun kim olduğunu, neden hala bizimle konuştuğunu ve hangi duygularla hayatımıza seslendiğini konuştuk. 💭 İçimizdeki kırılgan, öfkeli, dürtüsel ya da disiplinsiz çocuk yanımız ne anlatmaya çalışıyor? 💭 Neden bazı duygular mantıkla geçmiyor? 💭 İçimizdeki çocuğu nasıl duyabiliriz? Sıcak, anlaşılır ve örneklerle dolu bir bölüm seni bekliyor. Sen de kendine biraz kulak vermek istersen, bu bölüm tam sana göre.

İçimizde bir ses var… Hata yaptığımızda ortaya çıkan, Yetersiz hissettiğimizde daha da yükselen… “Yine beceremedin.” “Bunu da mahvettin.” Şema terapide bu sesi “içsel eleştiren” ya da “içsel ebeveyn” olarak tanımlarız. Bu bölümde, o sesi tanımaya, kökenini anlamaya ve onunla ilişkimizi dönüştürmeye çalışıyoruz. Kendine neden bu kadar acımasızsın diye hiç sordun mu? Belki de artık o sesi susturmanın değil… Ona başka bir yerden cevap vermenin zamanı gelmiştir. 🎙 Hazırlayan ve sunan: Klinik Psikolog Buket Karadaş

Hepimizin içinde bir ses var… Kimi zaman bizi durduran, kimi zaman içimizi acıtan… Ya da sessizce fısıldayan bir çocuk gibi sadece duyulmak isteyen. Peki bu sesler nereden geliyor? Neden bazen kendimizi eleştirirken buluyoruz? Ve asıl önemlisi, bu sesleri duyup da yine de kendi yolumuzu çizebilir miyiz? Bu ilk bölümde, içsel seslerimizi şematerapi perspektifiyle anlamaya başlıyoruz. İçsel çocuk, içsel eleştiren, baş etme modları ve sağlıklı yetişkin gibi kavramlara kısaca değiniyor, içimizdeki karmaşayı fark etmek için bir adım atıyoruz. Çünkü bazen iyileşmek, sadece biraz durup… kendine kulak vermekle başlar. 🎙 Hazırlayan ve sunan: Klinik Psikolog Buket Karadaş