Sceny zbrodni

00:00 Kuba, proszę przetłumacz. Filip kupił w dobrej cenie skoroszyty oraz markową koszulkę. 00:05 Rel Filip ograł system. Kupił w Teddy skoroszyty za 10 złotych. I markowe koszulki. Under Armour, Nike, Fila, Adidas, Jack & Jones i LS za 45 złotych. Kto kupuje gdzie indziej, ten ma totalną odklejkę. Powrót do szkoły. Teddy. Połen pomysłów. 00:20 Witam wakacyjny archiwum Scen Zbrodni, cieszę się, że jesteście. Zwykle przy tym mikrofonie zasiadam, by opowiadać straszne historie, ale dzisiaj nie aż tak straszne. Dzisiaj powiedziałbym, że bardziej sensacyjne, bo będziemy mówili o największych kradzieżach świata. I wyobrażamy sobie, gdy pada takie hasło, spektakularne napady na bank, na których wzorowali się później twórcy filmowi, choćby w Hollywoodzie. Rzeczywiście kilka napadów zasługuje na uwiecznienie, bo były spektakularne, plan doskonały, perfekcyjnie zrealizowany i o takim przypadku opowiemy. 00:53 Ale część tak zwanych napadów stulecia to dzieło przypadku, bo sami rabusie nie spodziewali się tak wielkiego, historycznego wręcz łupu. Wielu z nich zostało ujętych, bo nieostrożnie wydawali pieniądze, nie dość dobrze zacierali ślady, ale są też napady stulecia, powiedziałbym, realizowane po cichu i na raty i zarazujące. o najbogatszym złodzieju dzieł sztuki Europy, o którym mogliście w ogóle nie słyszeć. Opowiemy również o najgłośniejszym skoku na kasę w historii Wielkiej Brytanii i co ciekawe, celem napadu w tym przypadku był pociąg pocztowy. 01:26 Zapraszamy. 01:27 Sceny zbrodni w RMF FM. Wejdź do mrocznego świata przestępców. 01:33 Czas na historię złodzieja, który ukradł dzieła sztuki o wartości, uwaga, jednego miliarda czterystu milionów dolarów. 01:42 No musimy tutaj przyznać, że trzy razy sprawdzaliśmy ilość zer w tej sumie. 01:47 Przeliczając na złotówki, jeden człowiek ukradł sześć miliardów złotych, co czyni go rekordzistą w tym fachu. 01:54 Ale jak to u nas po kolei. Stéphane Breidouisier urodził się we Francji 1 października 1971 roku. Co będzie miało znaczenie w tej historii, jego dziadek Robert Breidouisier był znanym malarzem. 02:09 Dziadek to bardzo ciekawa postać związana praktycznie całe życie z miejscowością Miluza w Alzacji. To miejsce, w którym mieszają się wpływy francuskie i niemieckie. Tu się urodził, tutaj zmarł, ale podróżował po całej Europie przyjaźniąc się z poetami, pisarzami, innymi malarzami, no generalnie ludźmi sztuki. 02:25 Dziadek Robert pozostawił po sobie ogromny dorobek malarski i tenże dziadek zaraził małego Stefana miłością do sztuki. Przynajmniej tak to opisała francuska prasa. 02:37 No i tu musimy wtrącić, że nie do końca tak wyglądają zawiłości rodzinne Bridewizerów, bo faktycznie ten słynny malarz Robert był dziadkiem, ale znanego współcześnie artysty Bruno Bridewizera. Trochę uprzedzając fakty, gdy wybuchła afera z kradzieżami dokonanymi przez Stefana, malarz Bruno, by oczyścić dobre imię rodu, żądał sprostowania tej kwestii, dowodząc, że Stefan jest jego dalekim, dalekim, dalekim kuzynem. 03:04 Mało tego, słynny dziadek malarz nie mógł zarazić Stefana miłością do sztuki, gdyż zmarł, gdy mały Stefan miał zaledwie 4 lata. Ale zapewne jest w tym prawda, że mógł żyć w cieniu legendy przodka, w otoczeniu jego obrazów. Wychowywał się wśród opowieści o seniorze rodu, którego szanował cały świat. Tak mogła zrodzić się miłość do sztuki. Wiemy, że nastoletni Stefan chętnie odwiedzał muzea i galerie. 03:33 Wiemy także, że jak wspomniany daleki, daleki, daleki kuzyn Bruno marzyłby pójść w ślady seniora rodu, chciał zostać słynnym malarzem, ale jak się okazało nie miał odpowiednich genów i po prostu zabrakło talentu, za to obudził w sobie zupełnie inny talent. 03:48 No właśnie, jest rok 1994, Stefan Brightwizier ma 23 lata. 03:56 Był w Muzee de Amidetane w rodzinnej Alzacji. Zobaczył zabytkowy pistolet, jak mówił w wywiadzie dla Forbesa. Pistolet mnie zafascynował. Zadałem sobie pytanie, co mnie powstrzymuje? 04:11 I po prostu go zabrał. Bał się, ale adrenalina była ważniejsza. Potem z tym pistoletem dosłownie spał. Całymi dniami czyścił go z rdzy, polerował, przywracał mu dawną świetność. Znów zacytujmy, traktowałem go jak niemowlę, które karmiłem, ale nadal bardzo się bałem. 04:28 Właściwie każdego dnia w lokalnych gazetach szukał jakiejkolwiek wzmianki o tej kradzieży. Minął tydzień, drugi i nic. Po miesiącu, gdy nikt nie szukał broni, zrozumiał, że muzea wolą takich spraw nie nagłaśniać. Postanowił znów poczuć ten dreszcz emocji. 04:47 W 1995 roku wraz ze swoją dziewczyną odwiedza średniowieczny zamek w Gruyere w Szwajcarii. Postanowił ukraść jeden z wiszących tam niewielkich obrazów. Trochę by zaimponować narzeczonej, ale przede wszystkim dlatego, że sportretowana przez Christiana Wilhelma Dietricha kobieta Oszołomiła go. 05:06 Jak wspomina, byłem zafascynowany jej urodą, cechami kobiety na portrecie i jej oczami. Wtedy pomyślał, że to jakieś dzieło inspirowane płótnami Rembrandta. To świadczy o przypadkowości tej kradzieży. Jego dziewczyna czuwała, czy nikt nie idzie. On wyciągnął obraz z ramy, schował go pod marynarkę i wyszedł. 05:28 Wtedy zorientował się, że w wielu muzeach cenne artefakty leżą dosłownie na wyciągnięcie ręki. Poza polem widzenia kamer, nie w każdej sali jest ochrona czy pracownik muzeum. Wystarczy po prostu sięgnąć. No i sięgał. Znamy to powiedzenie, że okazja czyni złodzieja. Skorzystał z niejednej takiej okazji. a później sam starał się te okazje sobie tworzyć. 05:51 Działał zwykle w podobny sposób. Zauważył, że ochrona muzeum jest mniej czujna o poranku. Wieczorami przed zamknięciem jest bardziej podejrzliwa, jakby zbliżający się wieczór kojarzył się z porą działania rabusiów. Ale o poranku pracownicy są wtedy zwykle zaspani, zwykle rozmawiają z kolegami i koleżankami o plotkach i ploteczkach. Skupiają się bardziej na filiżance kawy niż na pilnowaniu zawartości gablot. 06:21 Stefan Breidwizer zaczął wybierać mniejsze galerie i muzea. Upatrywał sobie zwykle jedno dzieło. To nie musiał być wcale obraz. Czasem jakaś rzeźba, figurka, puchar, talerz, czasem coś ze srebra. Po prostu cenił piękne i oczywiście zabytkowe przedmioty. Szczególnie upodobał sobie starą broń. W mgnieniu oka zabierał przedmiot, chował pod marynarką albo do plecaka i znikał bez śladu. 06:46 No nie do końca znikał. Zdarzało się, że po jakimś czasie pojawiał się znów w tych samych muzeach, by kraść kolejny zabytek sztuki. Zdarzało się, że ani strażnicy, ani pracownicy galerii nie orientowali się, że coś w ogóle zniknęło. I tak Stefan Breitwizjer pozostawał nieuchwytny przez 7 lat. 07:07 Jednak w tak zwanym międzyczasie wpadł w Szwajcarii. Właściwie bez konsekwencji wielkich dla niego. I o tej jego wpadce, a właściwie szwajcarskich wpadkach, powiemy za moment. 07:20 Zaczął w 1994 roku. Odwiedzał muzea w pierwszej godzinie po otwarciu. Zwykle był pierwszym zwiedzającym i gdy ochrona jeszcze zaspana, no nie patrzyła tak bardzo uważnie. Czasem korzystał z pomocy narzeczonej. Ona pilnowała, czy nikt nie patrzy, a on w tym czasie odginał gwoździe i wyciągał obraz z ram lub po prostu te płótna wycinał. 07:54 Najbardziej znany, najcenniejszy z obrazów, jaki padł jego łupem to Lukas Kranach Starszy, portret Sybilla Księżna Klef, wyceniany, uwaga, na 30 milionów złotych. 08:05 No ale akurat to płótno ukradł nie w muzeum, a w trakcie licytacji w słynnym domu aukcyjnym Sodebis. Płótno miało być tam sprzedane, ale był szybszy. Wyciął obraz z ramy i zniknął. 08:18 Tu musimy wspomnieć, że kradł zabytki sztuki, jak twierdził, wyłącznie z miłości do tej sztuki. Szczególnie zakochał się w malarzach flamandzkich z XVI i XVII wieku, ale nie gardził na przykład bezcennymi skrzypcami z XVII wieku, które wyniósł w 1996 roku z Muzeum w Bazylei. 08:35 I tutaj warto podkreślić, że żadnego ze skradzionych dzieł nie sprzedał. Przetrzymywał je w półmroku, by światło nie szkodziło eksponatom. Obrazy oprawiał dla niego w nowe ramy rzemieślnik w jego rodzinnej miejscowości, który nie miał pojęcia jak bezcenne są to płótna. 08:54 A Stefan patrzył na rosnącą kolekcję i miał satysfakcję po prostu z myśli, że oto jest najbogatszym człowiekiem w Europie, o czym nikt poza nim nie wie. Ukradł 239 dzieł sztuki z muzeów, galerii sztuki, zamków w kilku krajach Europy, głównie we Francji, Niemczech, Szwajcarii, ale także w Austrii, Belgii, Holandii. W sumie przez 7 lat okradł 172 obiekty muzealne. 09:19 Nie wszystko szło jednak tak gładko. Zaliczył wpadkę w Szwajcarii. Był to rok 97. Stefan z narzeczoną wybrali się do prywatnej galerii. Miał tu upatrzony pejzaż Willema von Alsta, ale właściciel galerii połapał się, że obraz zniknął tuż po wyjściu jego gości. Wywołał alarm, wybiegł za złodziejami. Wezwana policja zatrzymała podejrzanych, zanim zdążyli odjechać swoim samochodem. 09:48 Nie dość, że odzyskali dzieło, to jeszcze w samochodzie znaleźli inne skradzione wcześniej płótno. Ale mimo takich niezbitych dowodów i złapania na gorącym uczynku, szwajcarski wymiar sprawiedliwości nie był bardzo surowy wobec tej francuskiej pary. Dostali po 8 miesięcy więzienia w zawieszeniu. Do tego zakaz wjazdu do Szwajcarii, który obowiązywał przez kilka lat. 10:09 Co ciekawe, Stefan nie zrezygnował z wypraw do tego kraju. Posługiwał się na wszelki wypadek panieńskim nazwiskiem swojej mamy. Wiemy jednak, że no nie miał szczęścia do tej Szwajcarii. 10:22 Już w 2001 roku wybrał się do Lucerny, do Muzeum Kompozytora Ryszarda Wagnera i próbował ukraść trąbkę z 1584 roku. 10:31 Podchodził do tego zabytkowego instrumentu dwukrotnie. Za pierwszym razem już miał sięgnąć po tę trąbkę, ale czujnie zareagowała ochrona. Odwrócił wszystko z refleksem i błyskotliwością, że nie mógł się oprzeć, że chciał dotknąć. 10:45 Spłoszony nie dał za wygraną i próbował ukraść trąbkę jeszcze raz. Prawie się udało, ale wpadł przez psa wyprowadzanego na spacer w pobliżu muzeum. 10:55 Planował wynieść trąbkę ukrytą pod eleganckim płaszczem i ten elegancki płaszcz nie spodobał się psu. Przechadzał się z tym psem po terenie muzeum dziennikarz Erich Eisner, mieszkający po sąsiedzku. 11:09 Pies zaczął szczekać, złodziejowi puściły nerwy, spłoszył się i tym się zdradził. Pan psa wiedział o wcześniejszej próbie kradzieży, więc zareagował czujnie na podejrzane zachowanie, zawiadomił szefa ochrony. 11:23 Ten był akurat na dyżurze dwa dni wcześniej, właśnie przy tej pierwszej próbie kradzieży, więc rozpoznał rabusia, wezwał policję, no i dopadli podejrzanego. 11:33 Dodajmy, że za udaremnienie kradzieży policja w Lucernie obiecała psu zapas karmy do końca życia. 11:40 A Stefan Breitwizer trafił do aresztu. Wyszło, że ma już w tym kraju policyjną kartotekę za wcześniejszą wpadkę w czasie rabunku. Próbowano go powiązać z podobnymi kradzieżami w muzeach Szwajcarii. 11:53 I tu złodziej miał trochę szczęścia, bo śledczy długo prowadzili tak zwane czynności. Dopiero po 19 dniach aresztu wystawili międzynarodowy nakaz. Na jego podstawie można było przeszukać mieszkanie złodzieja. Mieszkanie we Francji. 12:09 Tak naprawdę niczego by tam nie znaleźli, bo Stefan wszystkie swoje trofea trzymał w swojej starej sypialni, w domu jego mamy, Mireille Braidwizer. Gdy mama dowiedziała się, że syn jest w szwajcarskim więzieniu, za kradzież dzieł sztuki, dopiero wtedy zrozumiała, co to za artefakty znosił do niej przez te wszystkie lata. 12:30 Mówił jej, że okazyjnie kupował, zdobywał na aukcjach, że obrazy to kopie znanych dzieł. 12:37 Podkreślamy, 239 eksponatów wartych 6 miliardów złotych leżało sobie ot tak w małym, słabo zabezpieczonym przed kradzieżami domku w niewielkiej miejscowości Miluza na południu Alzacji. 12:49 Pani Mireille chciała uchronić syna przed więzieniem i postanowiła się pozbyć jego łupów. Liczyła, że bez dowodów go nie skażą. Zaczęła więc wynosić te skarby i wyrzucać do kanału łączącego rzeki Rodan i Ren, przepływającego obok jej domu. 13:08 Część obrazów pocięła, rzeźby stukła i... Wyrzuciła do śmieci Gdy więc policja w końcu zjawiła się w domu kobiety Nie znalazła tam niczego Po kilku miesiącach jednak Na brzegu kanału zaczęły pojawiać się Zabytkowe przedmioty wyrzucane przez fale Wobec tych dowodów Mama złodzieja musiała przyznać się Do dokonania zniszczeń bezcennych zabytków A syn po kilku miesiącach aresztu Przyznał się do tego co ukradł 13:34 Nurkowie zdołali odnaleźć na dnie kanału Rodan Ren mnóstwo kosztowności, zabytkowe wazy, srebrne ozdoby, różne zabytkowe statuetki. Odzyskano także część dzieł wyrzuconych na śmieci. 13:48 Ale niestety 60 eksponatów skradzionych z muzeów nie odzyskano. W tym przepadły obrazy François Bouchier, Śpiący Pasterz, Peter Breuchel, młodszy dzieło Oszustwo, cierpiące zyski ze swego pana, czy Antoine Vetoux, dwóch mężczyzn. 14:04 Było nawet podejrzenie, że wbrew temu, co mówił Stefan, że kocha sztukę i kradł dla siebie, że może jednak te kilkadziesiąt brakujących przedmiotów sprzedał passerom lub innym kolekcjonerom, którzy gotowi byli płacić krocie za takie unikaty. 14:20 Mama Braidwizera twierdziła, że wyrzuciła na śmietnik lub pocięła nożyczkami płótna, bo była wściekła na syna. Uznano jednak, że zrobiła to, by ukryć dowody, a co za tym idzie, uznano ją za współwinną kradzieży. Wyrok trzy lata, wyszła po półtora roku. 14:38 Skazano także partnerkę Brightwizera, Ann-Katerin Kleinklaus. Dostała wyrok półtora roku, ale za kratami spędziła tylko pół. 14:49 A sam włamywacz Gentleman? No jego proces był wydarzeniem medialnym. Gazety pisały jak wielkim jest miłośnikiem sztuki i pasjonatem. Wiedzą o skradzionych przedmiotach przewyższał nawet ekspertów z muzeów. Gdy zeznawali, zdarzało się, że poprawiał ich, opisując szczegółowo przedmioty. Zaskoczyło to sędziego, że pamiętał właściwie każdy artefakt z najdrobniejszymi szczegółami. 15:11 Uznano to z pewnością za okoliczność łagodzącą. Sędzia cytował słowa skazanego – lubię sztukę, uwielbiam, zebrałem ją i trzymałem w domu. 7 stycznia 2005 roku Stefan Breidwizer został wskazany przez sąd w Strasburgu na trzy lata za kratkami. Z więzienia wyszedł po dwóch latach. 15:35 Zaskakująco łagodny wyrok dla kogoś kto ukradł dzieła. wyceniane na rekordowe 6 miliardów złotych. Po wyjściu na wolność, jak się wydawało, żył uczciwie, utrzymywał się ze sprzedaży swojej książki, autobiografii, wyznania złodzieja dzieł sztuki. 15:50 A jednak to nie koniec tej historii. Muzea nigdy nie mogły pogodzić się z myślą o stracie tak cennych eksponatów. Doprowadziły do ponownego przeszukania domu pani Mireille Brightwizer. W 2010 roku odnaleziono tam ukryte wiadra, w których znaleziono... 16:12 Co ważniejsze, udało się znaleźć kolejne 30 ukradzionych przedmiotów. Najwyraźniej po wyjściu z więzienia nadal zwiedzał muzea i nadal korzystał z okazji. Znów aresztowano Stefana i znów trafił do więzienia na trzy lata. 16:27 Kolejny raz aresztowano go w 2016 roku. U niego w domu trafiono na rzymskie monety skradzione z muzeum oraz przedmioty skradzione z galerii we Francji i w Niemczech. Został też przyłapany na gorącym uczynku, jak próbował sprzedać na internetowej aukcji zabytkowy przycisk do papieru. Jak się okazało, pochodzący z kradzieży z muzeum w Saint-Louis. 16:53 Nikt już nie wierzył, że Stefan kradł z pobudek romantycznych, z miłości do sztuki, że chciał jedynie stworzyć swoją prywatną, ekskluzywną kolekcję, nie na sprzedaż, po prostu najbogatszą w Europie. 17:12 O największych kradzieżach świata. No to wyobraźcie sobie kilkunastoosobową grupę z Wielkiej Brytanii, która wpada na pomysł jak w kilkadziesiąt minut stać się obrzydliwie bogatymi ludźmi. Ich plan był dopracowany w najmniejszych detalach. Wydawało się, że znaleźli przepis na skok doskonały. 17:29 Przenosimy się teraz na Wyspy Brytyjskie, dokładnie do roku 1963. Właśnie wybucha Beatlemania. Czwórka z Liverpoolu podbija każde niewieście serce w Anglii, a za chwilę już na całym świecie. Patrick McKenna, starszy oficer ochrony brytyjskiej poczty w przerwach między słuchaniem Love Me Do i Twist and Shout zauważył, że pociągi przewożące gigantyczne sumy pieniędzy na trasie Glasgow-London są właściwie bez ochrony, a załoga nie jest uzbrojona. 18:02 Raz w miesiącu ze Szkocji do centrali Banku Anglii torami pędzi skład przeważący kilkaset tysięcy funtów. Informacja ta szybko dotarła do Gordona Gudeja, fryzjera, który postanowił odpowiednio tę informację wykorzystać. Wkrótce zapadła decyzja o przeprowadzeniu skoku na pociąg pocztowy. Mózgiem całej operacji został Bruce Reynolds, inteligentny i elegancki przestępca. 18:26 Mężczyzna miał za słaby wzrok, żeby służyć w marynarce wojennej. Nudził się legalną pracą, dlatego został kryminalistą. Specjalizował się w kradzieży biżuterii. W 1963 roku na swoim koncie miał już kilka wyroków za rozmaite kradzieże. Podczas napadu na furgonetkę na lotnisku Heathrow jego gang ukradł 62 tysiące funtów. Ale prawdziwa fortuna miała dopiero nadejść. 18:55 Kuba, proszę przetłumacz. Filip kupił w dobrej cenie skoroszyty oraz markową koszulkę. 19:00 Rel Filip ograł system. Kupił w Teddy skoroszyty za 10 złotych. I markowe koszulki. Under Armour, Nike, Fila, Adidas, Jack & Jones i LS za 45 złotych. Kto kupuje gdzie indziej, ten ma totalną odklejkę. Powrót do szkoły. Teddy. Połen pomysłów. 19:15 Reynolds, na podstawie szczegółowych informacji od pracownika brytyjskiej poczty, kreślił wybitnie skrupulatny plan. Skompletował 15-osobowy zespół. Postanowił poprosić o pomoc członków londyńskiego gangu, The South Coast Riders. Panowie mieli spore doświadczenie w napadach na pociągi. Przez kilka miesięcy szlifowano każdy etap tego planu. W końcu wytypowano datę skoku, który miał przejść do historii. 19:43 Tak docieramy do 7 sierpnia 1963 roku. Pociąg pocztowy wyjechał z Glasgow o 18.50. Spalinowo-elektryczna lokomotywa ciągnęła 12 wagonów. 72 pracowników sortujących pocztę znajdowało się w środku. Drugi wagon za lokomotywą przewoził paczki o dużej wartości. To tutaj raz w miesiącu znajdowały się pieniądze, które docierały do banku w Londynie. 20:12 Planowo na stację docelową Houston w stolicy Anglii pociąg miał dotrzeć o 4 rano następnego dnia. Skład przewożący prawdziwą fortunę nie posiadał odpowiedniego zabezpieczenia, to znaczy specjalnych krat w oknach, zamków w drzwiach, alarmów czy łączności radiowej. Wszystkie te zaniechania kolei zostały wykorzystane przez rabusiów sierpniowej nocy. 20:34 Jest 8 sierpnia 1963 roku, czwartek, kilka minut po godzinie 3. Jack Mills, maszynista pociągu pocztowego w okolicach wioski Ledburn, dostrzegł czerwone światło. Zdziwił się, bo wiele razy jeździł tą trasą, ale nigdy wcześniej nie widział takiej sygnalizacji. Mimo wszystko, zgodnie z zasadami, zatrzymał cały skład. 20:58 Oczywiście nie był to przypadek. Ekipa Brusa Reynoldsa zasłoniła zielone światło na sygnalizatorze rękawiczką, natomiast uruchomiła czerwone, podłączając je pod baterię, którą wcześniej przygotowali. Linia telefoniczna, dzięki której można by było zadzwonić do centrali i zapytać co się dzieje, została odcięta. 21:18 Gdy kilkanaście wagonów zostało unieruchomionych, bandyci przystąpili do dzieła. Rabusie weszli do kabiny maszynisty i uderzyli Jacka Millsa w głowę. Ten stracił przytomność. Kolejnym etapem planu było przejechanie pociągiem 800 metrów dalej, do mostu Mentmore. Tam czekały już przygotowane pojazdy, do których planowano przerzucić worki z pieniędzmi. 21:42 Jednak emerytowany maszynista wcielony do gangu nie potrafił obsługiwać tego konkretnego typu lokomotywy. Bandyci, nie mając innej opcji, musieli ocucić pobitego maszynistę i zmusić, aby podprowadził pociąg we wskazane miejsce. 21:58 Tutaj rozpoczął się prawdziwy szturm pozostałej części bandy na wagon z paczkami o dużej wartości. Zakapturzeni mężczyźni ubrani w niebieskiej kombinezony wtargnęli do przedziału. Rozpoczęło się przerzucanie paczek do podstawionej ciężarówki Austin Lodestar. Z pociągu skradziono 120 worków z pieniędzmi. 22:19 Przestępcy byli zaskoczeni ilością gotówki. Myśleli, że tego dnia w ich ręce trafi około 300 tysięcy funtów. Jednak ze względu na to, że poprzedni weekend poprzedzający skok był świąteczny, to w pociągu znajdowało się ponad 2,5 miliona funtów. Przeliczając to na dzisiejsze warunki... To około 50 milionów funtów sterlingów. 22:42 Sumarycznie worki ważyły 2,5 tony. Przerzucanie cennego towaru trwało niewiele ponad kwadrans. Po napadzie ekipa Reynoldsa pojechała trzema pojazdami na podupadłą farmę Leather Slate. Podróż trwała około 45 minut. W międzyczasie podsłuchiwali policyjne komunikaty radiowe. 23:04 Gdy dotarli na farmę, podzielili tam łup sprawiedliwie na 17 równych części. Następnie podsłuchując łączność radiową usłyszeli komunikat, że złodzieje ukrywają się w promieniu 50 kilometrów od miejsca skoku. Policja wywnioskowała to na podstawie komunikatu, jaki wydali sami złodzieje, żeby obsługa pociągu nie ruszała się z miejsca przez 30 minut. 23:27 Rabusie więc ulotnili się z farmy. 23:30 Aby zatrzeć wszelkie ślady, Brian Field miał podpalić gospodarstwo. Jednak sprzątanie po skoku nie powiodło się. Jak tłumaczył Field swoim kolegom, no nie udało mu się po prostu podpalić gospodarstwa. Według innej wersji bał się powrotu na farmę lub zupełnie zlekceważył to polecenie. Wściekli członkowie gangu sami chcieli zrobić porządek ze swoją kryjówką. Ale w tym momencie na farmie Leather Slate była już policja. 23:59 Już o piątej rano śledczy dotarli na miejsce historycznego napadu na pociąg. Świadkowie opisali napastników, opisali samochody jakimi odjechali z miejsca zbrodni. Sprawę szybko przejęła wyborowa jednostka Scotland Yardu. Jednak w pociągu nie znaleziono właściwie żadnych śladów. 24:16 Informacja o gigantycznym skoku szybko dotarła do mediów. Szef brytyjskiej poczty zaoferował 10 tysięcy funtów nagrody za informację o tym, kto odpowiada za to przestępstwo. Policja dotarła do kryjówki rabusiów dzięki telefonowi od rolnika. który sąsiadował z farmą Leather Slate. Zauważył on, że po gospodarstwie kręciło się kilkunastu mężczyzn. Dodatkowo zaparkowano tam dwa Land Rovery o takich samych numerach rejestracyjnych. 24:47 Pięć dni po napadzie policja przyjechała na tę farmę. Właściwie od razu byli pewni, że trafili w dziesiątkę. W budynku zabezpieczono worki pocztowe, opakowania po banknotach, dużo jedzenia i śpiwory. 24:59 Dodatkowo policja dotarła do informatora. Wymienił on kilka nazwisk najprawdopodobniej związanych ze skokiem. 25:07 I te wytypowane persony oczywiście znajdowały się już w policyjnych kartotekach. Wystarczyło tylko dopasować do nich zabezpieczone w kryjówce odciski linii papilarnych. Większość zamieszanych w napad na pociąg bardzo szybko znalazło się w areszcie. 25:22 Proces w sprawie skoku stulecia rozpoczął się w styczniu 64 roku. Cztery miesiące później 11 oskarżonych usłyszało swoje wyroki. Siedmiu z nich skazano na 30 lat więzienia. Jednak nie wszystkich przestępców czekało szybkie spotkanie z Temidą. Kilku z nich z pokaźną gotówką w kieszeni rozjechało się po całym świecie. 25:47 Mózg tej operacji Bruce Reynolds ukrywał się w okolicach Londynu przez pół roku. Następnie posługując się fałszywym paszportem wyleciał do Meksyku. Wkrótce dotarła tam też jego żona i syn. Do Reynoldsa dołączyli później dwaj inni kompani uczestniczący w tym skoku stulecia. 26:05 Ale po pięciu latach ucieczki został złapany i skazany na 25 lat więzienia. Na wolność wyszedł po zaledwie 10. Później nadal nie było mu po drodze z życiem wzorowego obywatela i pakował się w rozmaite kłopoty. Zmarł w 2013 roku w wieku 81 lat. W swojej autobiografii napisał takie słowa – opisujące jego późniejsze życie. Zostałem starym oszustem, żyjącym z jałmużny od innych starych oszustów. 26:38 Zastanawiacie się zapewne, co stało się z pieniędzmi. 2 miliony 631 tysięcy funtów. Podzielono na 17 równych części, po około 150 tysięcy funtów każda. Tylko niewiele ponad 1500 banknotów można było zidentyfikować po numerach seryjnych, więc przestępcy właściwie całkowicie swobodnie wydawali swoją zdobycz. Dlatego też do pokrzywdzonych podmiotów wróciło tylko 400 tysięcy funtów z tej całej ogromnej skradzionej fortuny. 27:08 Mimo, że państwo nie odzyskało sporej części kwoty, nie przełożyło się to na luksusowe życie członków sprytnej bandy. Większość pieniędzy wydawali na ucieczkę przed wymiarem sprawiedliwości, adwokatów, a resztę przejmowali gangsterzy i chciwi krewni. Autorzy największego napadu w historii Wielkiej Brytanii zdecydowanie nie marzyli o smutnym losie, jaki ich finalnie spotkał. 27:34 Ze wszystkich złodziei pociągu pocztowego to Ronnie Biggs chyba najbardziej zagrał władzą na nosie. Co prawda został złapany już trzy tygodnie po skoku i skazany na 30 lat, ale po 15 miesiącach za kratami w spektakularnej akcji razem z innymi osadzonymi wziął na zakładnika strażnika i uciekł z więzienia dzięki drabinie linowej. Po tym odjechał podstawionym samochodem. 27:59 Kolejne przegody Bigsa to gotowy scenariusz na kolejną część Jamesa Bonda. Łodzią uciekł do Brukseli, następnie przeszedł piekielnie drogą operację plastyczną w Paryżu, później razem z rodziną uciekł do Australii. Po kilku latach znalazł się w Brazylii, która nie miała umowy ekstradycyjnej z Wielką Brytanią. Tam kreował się na nieuchwytnego rabusia, był swego rodzaju celebrytą, reklamował alarmy przeciwłamaniowe, Można było też wykupić grillowanie w jego ogrodzie. 28:32 Brytyjczycy różnymi sposobami, oczywiście nieskutecznie, próbowali go sprowadzić na swoje terytorium. W końcu, po wielu perypetiach, wrócił do Anglii w 2001 roku. Tłumaczył, że wrócił, bo chce przed śmiercią napić się prawdziwego, brytyjskiego obrona. Piwa. Rzeczywistość wyglądała jednak tak, że kompletnie spłukany Bix był ciężko chory, a więźniom w Wielkiej Brytanii przysługuje darmowa opieka medyczna. Po przylocie na wyspy natychmiast został zatrzymany. Ze względu na zły stan zdrowia wyszedł po ośmiu latach, a zmarł 17 grudnia 2013 roku. 29:07 Sceny zbrodni w RMF FM 29:21 Kuba, proszę przetłumacz. Filip kupił w dobrej cenie skoroszyty oraz markową koszulkę. 29:26 Rel Filip ograł system. Kupił w Teddy skoroszyty za 10 złotych. I markowe koszulki. Under Armour, Nike, Fila, Adidas, Jack & Jones i LS za 45 złotych. Kto kupuje gdzie indziej, ten ma totalną odklejkę. Powrót do szkoły. Teddy. Połen pomysłów.