NE OLDU BİLİYOR MUSUN?

Hiwell’in sunduğu “Ne Oldu Biliyor Musun?”un bu bölümünde; Bazen hayatımızda hiçbir şey olmadığını düşünürken aslında ne kadar çok şey yaşadığımızı konuşuyorum. Biraz dostluklardan, yıllardır hayatımızda olan insanlardan, biriktirdiğimiz anılardan ve farkında olmadan alıştığımız güzelliklerden… Biraz da her şey yolundayken bile neden içimizde bir şeylerin eksikliğini hissedebildiğimizden. Çünkü bazen hayatımızda güzel şeyler olmuyor değil. Biz sadece başka bir şeyin olmasını bekliyoruz. Hayat bazen tamamlanmadığı eksiklikler ile şahane değil mi zaten. Biraz psikoloji, biraz hayatın içinden hikayeler, biraz kahkaha… Ve tabii benim yine her şeyin içinde bir anlam arayan zihnim. :) Bu bölüm Hiwell hakkında reklam içerir. Hiwell’de ihtiyaç ve beklentilerinize göre uzman psikologları inceleyebilir ve seçtiğiniz psikologla 15 dakikalık ücretsiz tanışma görüşmesi yapabilirsiniz. 🎁 Hiwell’e yeni katılacak dinleyicilerim için NEOLDU590 kodu, 1.900 TL değerinde bir Hoş Geldin Kodu. NEOLDU590 koduyla siz de Hiwell…

Bu podcast Hiwell hakkında reklam içerir. İnsan bazen mutsuz olduğunu bildiği bir hayatın içinde kalmayı, nasıl olacağını bilmediği bir hayata gitmeye tercih ediyor. Çünkü bildiğimiz mutsuzluk, bilmediğimiz ihtimalden daha güvenli gelebiliyor. Bölümün sponsoru Hiwell Hiwell, online terapi desteğine ulaşabileceğiniz bir platform. Dinleyicilere özel NEOLDU590 koduyla Hiwell’e yeni katılacaklar için 1.900 TL değerinde Hoş Geldin Kodu. 15 dakikalık ücretsiz tanışma görüşmesi de yapabilirsiniz. Hiwell: https://www.hiwellapp.com Instagram’da buluşalım: 🎙️ @neoldubiyormusunpodcast⁠ 📷 @selmanigar⁠

Hiwell’in sunduğu “Ne Oldu Biliyor Musun?”un bu bölümünde; “Ben böyleyim” dediğimiz şeylerin ne kadarı gerçekten biziz, ne kadarı yıllardır taşıdığımız savunmalar, alışkanlıklar ve korkular? Bu bölümde biraz kendimden, son zamanlarda kendimde yeniden karşılaştığım bir kadından, istenmekle seçilmek arasındaki farktan ve bir insan hayatımızdan çıktığında bizde uyandırdığı şeylerin neden onunla birlikte gitmek zorunda olmadığından konuşuyorum. Biraz ilişkiler, biraz kendimize anlattığımız hikâyeler, biraz Bridget Jones… Biraz da benim baktığım her yerde hikâye arayan zihnim. :) Hiwell’de ihtiyaç ve beklentilerinize göre uzman psikologları inceleyebilir ve seçtiğiniz psikologla 15 dakikalık ücretsiz tanışma görüşmesi yapabilirsiniz. ​Hiwell’e yeni katılacak dinleyicilerim için NEOLDU590 kodu 1900 TL değerinde bir Hoş Geldin Kodu. NEOLDU590 koduyla siz de Hiwell yolculuğunuza başlayabilirsiniz. Hiwell’i incele ve ücretsiz tanışma görüşmeni oluştur:https://www.hiwellapp.com/ Hiwell nasıl…

43 yılı geride bırakırken; kimleri bıraktım, neleri artık kişisel almıyorum, yalnızlığı neden sevmeye başladım, aşkı neden başka türlü görüyorum ve anne olmak beni nasıl değiştirdi… Bu bölüm biraz geçmişteki Selma Nigar ‘a, biraz bugünkü bana, biraz da hala dönüşmekte olduğum kadına dair. Instagram @selmanigar

Takip etmek başka, etkilenmek başka. Bu bölümde neden bazı insanların sadece görünür olduğunu, bazılarınınsa gerçekten iz bıraktığını konuşuyorum. @selmanigar

Takipçi sayısı etki demek değil. Güven, tutarlılık ve gerçekten anlatacak bir şeyin yoksa geriye yalnızca link kalıyor. @selmanigar

Birinin gözünde güzel, bir başkasının gözünde çirkin, bir diğerinin hikayesinde bambaşka biriyiz. Peki bütün bakışlar çekildiğinde, geriye kim kalıyor? @selmanigar

Kaç yıldız aldığımızdan çok, kimse bakmıyorken yaşadığımız hayat bize ne hissettiriyor? Bu bölümde başarıyı, arkadaşlığı, sosyal medyayı, görülme ihtiyacını ve biraz da Black Mirror’ı konuşuyoruz. @selmanigar

“Kıskançlık, menfaat, sessiz rekabet ve dostluğun yavaş yavaş ölüşü…” @selmanigar

Flörtte belirsizlik, araya giren sessizlikler, ghosting ve açık iletişimin neden bu kadar önemli olduğunu konuşuyoruz. Bazen çok güzel geçen bir date sonrası her şey bir anda değişir. Mesajlar azalır, aramalar kesilir, araya günler girer ve insan kendini şu sorunun içinde bulur: “Ne oldu şimdi?” Bu bölümde bir flörtün nasıl yavaş yavaş çürüdüğünü; sessizliğin, açıklamasızlığın ve belirsizliğin insanın değer algısını nasıl etkilediğini konuşuyorum. Çünkü bazen bizi en çok yoran şey giden kişi değil, neden gittiğini bilmemektir. Açık iletişim, netlik, ilişki kaygısı ve flörtün ilk dönemlerinde kendimizi kaybetmeden nasıl durabileceğimiz üzerine içten bir bölüm. @selmanigar

Herkesin mutlu olduğu ama kimsenin kendisi olmadığı bir dünya . Bu bölümde Pluribus dizisinden yola çıkarak uyumlanmayı, birey kalmanın yalnızlığını ve kendi sesimizi korumanın bedelini konuşuyoruz. @selmanigar

Ya baska bir karar verseydik? Ya baska bir sehre gitseydik? Ya su an yasadigimiz hayat, sadece bir sonraki cesaretimize kadar bekledigimiz yer ise? Bu bolumde zaman cizelgelerimizi, kacirdigimizi sandigimiz ihtimalleri ve icimizde hala devam eden “ben daha fazlasini istiyorum” sesini konusuyoruz. Benim hikayem burada bitmiyor. @selmanigar

Anneler Günü özel bölümünde; tek başına iki çocuk büyütmenin görünmeyen emeğini, hem anne hem baba olmanın ağırlığını, çalışan bir anne olarak hayata yetişmeye çalışmayı ve tüm yorgunluğun içindeki büyük sevgiyi konuşuyorum. Bu bölüm, çocukları için her gün yeniden ayağa kalkan, çoğu zaman fark edilmeden çok şey başaran bütün annelere gelsin. @selmanigar

Bir şeyler başlıyor gibi oluyor ama kök salmıyor. Çünkü artık mesele hoşlanmak değil; hoşlandığın şeyin arkasında durabilmek. @selmanigar

Boşandıktan sonra flört etmek, sadece birini yeniden sevmeye çalışmak değil; kendini yeniden seçmeyi öğrenmek aslında. Bu bölümde flört sinyallerini, red flag’leri, duygusal kapasite meselesini ve neden bazen çekimi ilişki sanıp yanıldığımızı konuşuyorum.

Bu bölüm biraz annemin korkuları, biraz benim sezgilerim, biraz da zihnin felaket yazarlığı üzerine. Delilerle başlayan hikaye; korku, sezgi, panik, anda kalmak ve zihnin bize oynadığı oyunlara uzanıyor. Bazen insanın yaşadığı şey, başına gelen değil; gelmesinden korktuğu şey oluyor.

Bazı şeyler önce hissediliyor, sonra yaşanıyor. Bu bölüm biraz sezgilerden, biraz iç sesimizden, biraz da insanın kendine inanmayı yeniden öğrenmesinden geçiyor. @selmanigar

Neden artık duygularımızı Türkçe değil de bu terimlerle anlatıyoruz? Neden biri mesaj atmayınca “üzüldüm” demiyoruz da “ghosting yaptı” diyoruz? Neden biri bizi şaşırtınca “garipti” demiyoruz da “red flag” diyoruz? Neden ilişki yaşayıp hala adını koyamıyorsak buna “situationship” diyoruz? Bu bölüm sadece kelime anlatmıyor. Bir kuşağın aşk yaşama biçimini anlatıyor. @selmanigar

İnsan biraz yaşadığı şey, biraz da yaşadığını kendine nasıl anlattığıdır. Bu bölüm bunu konuşuyoruz. @selmanigar

Bugün İnci Kazan ile; sporu bir yaşam biçimine dönüştürmeyi, bedenle savaşmadan onunla birlikte yaşamayı, öz şefkati ve kendini sevmeyi konuşuyoruz. @selmanigar

Bu bölümde size bir kitaptan bahsediyorum ama aslında biraz da bir dostluktan, bir dönemden ve hafızamda yer eden çok özel bir hatıradan söz ediyorum. Yıllar önce bir arkadaşımın bana hediye ettiği Tatlı Rüyalar, benim için sadece çok sevdiğim bir kitap olmadı; aynı zamanda kahkahayla, paylaşımla, dostlukla ve hatta kuru dolmayla birleşen bir anıya dönüştü. Bu bölümde Alper Canıgüz’ün o absürt, zekice ve unutulmaz dünyasını anlatırken, bazı kitapların neden sadece okunup geçilmediğini; hayatımıza karıştığını, bizimle kaldığını ve yıllar sonra bile aynı masada yeniden açıldığını konuşuyorum. Çünkü bazı kitaplar gerçekten sadece hikâye anlatmaz, anı yaratır. @selmanigar

Bu bölüm tam bir eşik bölümü. Hayatında “çok yorgunum”, “sınanıyorum” ya da “yol ver gitsin” cümleleri dönüyorsa, belki de vazgeçmek istemiyorsun; sadece artık eski versiyonunla devam edemiyorsun. Bu bölümde büyümeyi romantize etmiyoruz, net konuşuyoruz. Çünkü bazen sınanmak sandığın şey cezalandırılmak değil, kapasitenin genişlemesi. Bazen yorgunluk çalışmaktan değil, kendini sürekli ertelemekten geliyor. Ve bazen “yol ver gitsin” demek güç değil, karar yorgunluğu. Eşik dediğimiz yer tam da burası: Ne geri dönebiliyorsun ne de eski halinle ileri gidebiliyorsun. İşte bu noktada mesele vazgeçmek değil, bilinçle seçmek. Bu bölüm, kaçmadan bakabilenlere; yorulduğunda dinlenip ama hayattan kaçmamayı seçenlere. 2. sezon başlıyor ve bu sezonun mottosu net: “Ben niye böyleyim?” değil, “Ben artık böyle kalmayacağım.” Dinledikten sonra kendine dürüstçe sor: Gerçekten vazgeçmek mi istiyorum, yoksa sadece biraz durmaya mı ihtiyacım var? Çünkü bazen dönüşüm, vazgeçiş gibi hissedilir.

Hayat gerçekten zor mu… Yoksa biz mi zihnimizde yazdığımız hikayelerle onu zorlaştırıyoruz? Bu bölüm biraz yüzleşme içeriyor. Bir mesaj geç geldiğinde yazdığımız “demek ki”li senaryoları… Bir plan değiştiğinde içimizde büyüttüğümüz ihtimalleri… Henüz yaşanmamış şeyler için hissettiğimiz kırgınlıkları konuşuyoruz. Çünkü çoğu zaman bizi üzen olayın kendisi değil, o olaya yüklediğimiz anlam. Zihin çok yaratıcıdır. Ama her yarattığı şeye inanmak zorunda değiliz. Bu bölümde şunu fark edeceksin: Sabotaj çoğu zaman dışarıdan gelmiyor. İçeriden başlıyor. Ve belki de olgunluk; her ihtimali kontrol etmek değil, zihninin yazdığı her hikayeye inanmamayı seçmek. Eğer sen de zamanında hiç yaşanmamış senaryolar yüzünden kendini yorduysan… Hoş geldin. Yalnız değilsin. Bu bölüm, zihninle arandaki mesafeyi fark etmek için. Çünkü huzur, hikâye yazmayı bıraktığın yerde başlar. Dinle. Ve kendine dürüstçe sor: Ben gerçeği mi yaşıyorum… yoksa zihnimin yazdığı versiyonu mu?

Hayat bazen sadece tereyağlı kızarmış ekmek ister…. @selmanigar

Bu bölüm, “Ben mi fazla istiyorum?” diye kendine soranlar için. Sevilmekle hayatın içinde bir yere sahip olmanın aynı şey olmadığını konuşuyoruz. Plan değil, boşluk olduğumuz ilişkileri… Jest yerine cümle aldığımız anları… Ve “anlayış” kelimesinin bazen nasıl bir konfor kalkanına dönüştüğünü. Bu bir ayrılık hikâyesi değil. Bu bir fark etme ve rol bırakma hikâyesi. Eğer sadece uygun olduğunda hatırlanıyorsan… belki de fazla değilsin. Yanlış yerdesin.

Sınır koyduğumuzda gerçekten ne olur? Bir bağ mı kopar, yoksa ilk kez netleşir mi? Bu bölümde sınırı soğukluk ya da mesafe olarak değil, kendimizle temas ettiğimiz yer olarak ele aldım. Belki dinlerken şunu fark edersin: Bazı “kaybettim” dediğimiz anlar, aslında ilk kez kendimizi kaybetmediğimiz anlardır. @selmanigar

Bazen bir şey hissedersin. Ne tam bir kişi, ne net bir hikaye… Ama içerde bir yer açılır. Bu bölümde şunu sordum: Bir his neden bu kadar güçlü gelir? Ve biz neden bazı hislere, olduğundan fazla tutunuruz? Bu bir ilişki anlatısı değil. Bu, bir ihtiyacın fark edilme hikayesi. Anlaşılmış hissetmek, sakinleşmek, kendin olabilmek… Bazen bir his, karşımızdakiyle değil bizim içimizdeki eksik bir yerle ilgilidir. Ve bazen olgunluk, her hissi tutmak değil bazı hisleri saygıyla bırakabilmektir. Eğer sen de “Ben bu hisse neden bu kadar tutundum?” diye soruyorsan… İyi ki buradasın.

Bazen his, bakmaktan önce gelir. Bazen birini görmeden bir şey hissedersin. Ne yüzünü bilirsin, ne nasıl baktığını. Ama yanında daha sakin olduğun bir yer açılır. Bu bölümde şunu sordum: Biz gerçekten birine mi bağlanıyoruz, yoksa onun yanında kendimiz olabildiğimiz hâle mi? Çekimin ne olduğunu, alışkanlıkla his arasındaki farkı, ve neden bazı duyguların bu kadar tanıdık geldiğini konuştuk. İnsan bazen hiç dokunulmamış bir yerinden anlaşıldığını hisseder. Bu bir ilişki anlatısı değil. Bu bir “his” anlatısı. Ve bazen hisler, görmeden de olur.

Bu bölümde; neden dokunmaktan kaçtığımızı, neden “iyiyim” demeyi seçtiğimizi ve gerçek temasın bizi neden bu kadar korkuttuğunu konuşuyoruz. Belki de en büyük eksikliğimiz, birinin yanında gerçekten durabilmek. Dinle. Belki sana hiç beklemediğin bir yerden dokunur.

Bazı değişimler yüksek sesle olmaz. Bir gün uyanırsın ve fark edersin: Aynı şeyler oluyor ama sen artık aynı yerde durmuyorsundur. Bu bölüm, eskisi kadar üzülmemeyi, her şeyi kişisel almamayı, bazı ihtimallere dokunmamayı öğrenmekle ilgili. Bir kopuş değil bu. Bir hesaplaşma da değil. Sadece sessiz bir yer değişikliği. Dinlerken birini düşünebilirsin. Ya da ilk kez kendini gerçekten fark edebilirsin. Çünkü bazen değişim, can yakmadan da olur.

Bu bölümde kimseye “ayrıl” demiyoruz. Ama potansiyele neden bu kadar tutunduğunu fark ettiğinde, bazı bağlar kendi kendine düşüyor. Netlik yokken beklemeyi, “aslında iyi biri” cümlesini, bir ihtimal uğruna yorulmayı konuşuyoruz. Ve belki de ilk defa şunu duyuyorsun: 👉 Sorun sen değilsin. 👉 Sorun, yanlış yerde doğru kalmaya çalışmak. Dinlerken bir yerde duracaksın. “Ben de bunu yaşıyorum” diyeceksin. Ve bölüm bitince içinden şu geçecek: “Ben aslında zor biri değilmişim.”

Bu bölümde büyük suçlamalar yok. Dram yok. Kahraman–kötü ayrımı yok. Bu bölümde sadece gerçekler var. Bir evlilik nasıl sessizce biter? İnsan, ilişki içindeyken nasıl yalnız hisseder? Annelik, emek, çalışma, hayaller… Bunlar ne zaman “fazla” sayılmaya başlar? Bu bölüm; anlaşılmadığını hissettiğin anları, görülmediğin yerleri, ve kendini ertelediğin yılları anlatıyor. Acıtan şeylerin üstü örtülmüyor. Ama ilk kez özgürleştiren yerden bakılıyor. Eğer bir ilişkide “Ben neredeyim?” diye sormaya başladıysan, bu bölüm sana tanıdık gelecek. Yargılamadan. Savunmadan. Olduğu gibi.

Aşk mı… yoksa seçilmiş olmak mı? Bu bölümde romantik cümleler yok. Masallar yok. Kendini kandırmaya yer yok. Bu bölümde şunu soruyoruz: Birinin seni bırakmaması gerçekten aşk mı? Yoksa sadece… seçilmiş olmanın sarhoşluğu mu? Israrı sevgi sandığımız, peşinden koşanı “doğru kişi” ilan ettiğimiz, görülmenin kalp atışlarını bastırdığı o yaşlara dönüyoruz. Bir “neden olmasın” evetinin arkasında ne vardı? Birinin seni istemesi, senin onu istemediğini nasıl görünmez kılar? Ve insan, sevilmeye ne zaman bu kadar muhtaç olur? Bu bölüm bir hikâye anlatıyor ama aslında bir itiraf. Ve belki de senin hiç yüksek sesle sormadığın bir soruyu fısıldıyor: Ben aşk mı yaşadım… yoksa seçilmiş olmayı mı kabul ettim? Eğer bir ilişkiye “çok uğraştı”, “bırakmadı”, “hep oradaydı” diye tutunduysan… Bu bölüm seni yakalayacak. Sessiz, dürüst ve biraz da cesur bir yüzleşmeye hazırsan dinle.

Pastel tonlar, estetik kahveler, sleek bun topuzlar… Soft Girl, Clean Girl, That Girl derken hepimiz fark etmeden aynı beklentinin içine mi çekildik? Bu bölümde; yumuşak görünmekle gerçekten yumuşak yaşamak arasındaki farkı, toksik üretkenliğin hayatımıza nasıl sızdığını, ve neden artık yeni bir estetikten çok yeni bir ritme ihtiyacımız olduğunu konuşuyoruz. Influencer olmanın “soft” görünen ama çoğu zaman sert olan tarafına, gece yatakta telefona bakarken üzerimize çöken o tanıdık yorgunluğa ve Soft Life’ın aslında neye karşı bir duruş olduğuna birlikte bakıyoruz. Bu bir trend değil. Bir uyanış. Soft Girl hikâyesi değil… Soft Life devri.

Hayır. Kimse hazır başlamadı. Hazır görünen herkes… sadece korkusuna rağmen başladı. Bu bölümde; yıllardır ertelediğin hayallerin, kafanda büyüttüğün “mükemmel anın”, seni tutan bahanelerin aslında ne kadar sahte olduğunu konuşuyorum. Ve belki de ilk kez, şunu fark edeceksin: Korktuğun şey, başlaman gerektiğinin işareti. Bu bölüm seni biraz rahatsız edecek… Biraz düşündürecek… Belki de sonunda “Tamam, artık başlıyorum” dedirtecek. Eğer hayatında hep ertelediğin o şeyi biliyorsan… Bu bölüm tam senin için.

Bu bölümde toksik üretkenliği, güçlü görünme baskısını ve “yetişmek zorundaymışım” duygusunu konuşuyorum. Bir şarkı çalıp içimdeki bütün sesleri açana kadar ertelediğim yorgunlukları… Bazen durmanın da bir güç olduğunu hatırlatmak için.

Asıl hikayeyi gören göz ve hisseden kalp yaratır. Film sahnesinin Linki 👇🏻 https://www.youtube.com/watch?v=V8U9SOrGyXw

hayal etmek değil harekete geçmek mesele